من + تو = 0

جام بلور ...دردی خموش ...گاهی سکوت آید به گوش ...

tookashakiba — Sat, 14 Nov 2009 09:09:18 GMT

می دانم :

دلت برای اینکه نبض شعری و آن لباس زیبا قامت دلپسند ترا بپوشاند تنگ شده است .

ولی کجا می توانی میزان ظلمت غم و اندوهی را که چون لباس سیاه تاریکی به قلب

من سایه می افکند دریابی ؟

از حسرت شمع رفت افتاده بر طرف چمن

یکجا صبا یکجا خزان یکجا گل و یکجا سمن

برقع ز عارض بر فکن تا عالمی شیدا شود

فوجی ز رو بعضی ز مو خلقی ز لب من از دهن

چون در تکلم می شوی از حسرتت گم می کند

سوسن زبان قمری فغان بلبل نوا طوطی سخن

اندر خرامش های قو از طرف بتان میفته

سرو از قد و آب از دوش رنگ از گل و حاجت را ز من

ببرید خیاط ازل دو جامه بر اندام ما

از بهر تو گلگون قبا از بهر من خونین کفن

هر گه که نشستی ز پا میگرددش برگرد سحر

شمع از زمین ماه از سما عقل از سر و روح از بدن

پرسید از آن خورشید دو وصفی صبوحی گفتمش

رخساره مه زلفان سیه چشمان غزال ابرو ختن

ولله که شهر بی تو مرا حبس می شود

آوارگی کوه بیابانم آرزوست

پرواز کن ...

tookashakiba — Thu, 22 Oct 2009 09:59:18 GMT

و کدامین جمعه پا در رکاب خواهد کرد

و تو می دانی که قیامت جمعه خواهد بود

و کدامین جمعه سفره دعای ندبه را جمع کرده

و در محضرش زانو خواهیم زد

به امید آن روز . . .

باز دلم صحن و سرا گشته است

کفتر گنبد طلا گشته است

به شوق آن دلبر خوش رو روم

زیارت ضامن آهو روم

تیر دگر نمانده در ترکشم

به هر قدم پیاله ای سر کشم

مرا ببخش دائم الخرابم

پیاله چشم و اشک شد شرابم

امام من قبله ایران شده

قسمت من حج فقیران شده

ز آتش عشق به تاب و تبم

ذکر غریب الغربا بر لبم

وای بر آن کس که رضا ندارد

شه نبود آنکه گدا ندارد

گدا منم شاه تویی یا رضا

اجر زیارت همه با رضا

به عشق تو پرورده دایه ام

شاه خراسان به تو همسایه ام

آنانکه در جوار رضا آرمیده اند

کفران نعمت است بهشت آرزو کنند

میچکند قطره ها ...

tookashakiba — Sat, 19 Sep 2009 12:52:18 GMT

چشمان منتظر خود را به آبی بیکران آسمان دوختم :

در آسمان به دنبال ستاره اقبال خود می گشتم تا شاید نور خود را بر پیشانی ام بتاباند ......

اما هر چه نگاهم را به دور دست های آسمان خیره کردم اثری از ستاره خود ندیدم .....

ستاره کوچکی که وسعت آن به اندازه دلم باشد .... دریغ از یک ستاره ......

حتی یک ستاره که برایم چشمک بزند ........ یک ستاره که در شب تار و تیره تنهایی ام

سو سو بزند ...

اما ... چرا !

آری من تو را داشتم که هر گاه دستهای سرد و بی روح خود را ملتمسانه به سویت دراز

میکردم آنها را دردست های گرم خود می فشردی و مرا در آغوش پاک و معصومانه خود

می گرفتی .

آری نازنینم ...

من تو را داشتم تو که هیچ گاه محبت های آسمانی خود را از من دریغ نداشتی .

بارون میاد و میکشه دستی رو این پنجره ها

اما تو هیچ وقت نمی یای دستی به این سر بکشی

بارون میاد و میشینه لختی کنار پنجره

اما تو هیچ وقت نمی خوای اینجا کنارم بشینی

بارون غبار و میشوره از تن سرد پنجره

پر از غبار تن من اما تو نیستی ببینی

بارون میاد و می گیره تنهایی رو از پنجره

تو رفتی تا تنهایی رو از بت سنگی بگیری

بارون میاد و می ریزه غصه هاشو رو پنجره

منم دلم می خواد بیای رو شونه هام اشک بریزی

بارون یه قلب صاف دیده زیر همه پنجره ها

اما دریغ از دل من هیچ وقت اونو تو ندیدی

بارون میاد فصل خزون به دیدن پنجره ها

خزون می مونم همیشه اگر تو بارون میشدی

بس بود هر آنچه کردی با دل من

در دامن این تیره شب مرده پرست

با فقر سیاه طفل سر مایه مست

قلب نفس بیکستان کشت شکست !

بیرق الولایت

tookashakiba — Wed, 19 Aug 2009 14:42:18 GMT

(( رسول اکرم ( ص ) :

سالت الله ان یجعل حساب امتی الی لئلا تفتضح عندالامم فاوحی الله عز و جل الی یا

محمد بل انا احاسبهم فان کان منهم ذله سترتها عنک لئلا تفتضح عندک .

از خداوند خواستم که حساب امت مرا به من واگذارد تا پیش امتهای دیگر رسوا نشوند .

خدای عزیز و بلند مرتبه به من وحی کرد :

ای محمد من خودم حسابشان را رسیدگی می کنم و اگر گناهی از آنها سر زده پوشیده

می دارم که حتی پیش تو نیز رسوا نشوند ! ))

این سجده ها لبالب چرت و کسالت است

این قلب های رفته حرا بی رسالت است

در حج غفلت است دوباره طوافشان

یوسف نمیخرند برای کلافشان

امشب حروف طبل بسی جنگ می زنند

پیشانی سکوت تو را سنگ می زنند

جان علی چقدر ز اسلام خوانده ای ؟

در شقشقیه خطبه همام خوانده ای ؟

کو داستان دست عقیل آهن علی ؟

آن خطبه های کامل مردافکن علی

معیار شیعگی مگر این حج و روزه است ؟

آب زلال منحصرا بین کوزه است ؟

شیعه زلال می شود و گل نمی شود

مصداق اکل مال به باطل نمی شود

دلها مگر نه مهبط فیض است ای رفیق ؟

دنیا مگر نه کهنه حیض است ای رفیق ؟

گاهی عوام در دل شب رعد می شوند

برخی خواص هم عمر سعد می شوند

اف بر دروغهای دکان دار شهرمان

تزویر روزه های ربا خوارشهرمان

اف بر عیش و نوش پران خدانما

آن نان به نرخ روزه خوران خدانما

اف بر نشستگان به ظاهر شتاب کن

آن زاهدان ماه خدا را خراب کن

اف بر برادران که به یوسف ستمگرند

این ها به زعم خود پسران پیغمبرند !!

یعقوب ! ما برادر یوسف نمی شویم

گرگیم و هیچ منقلب از اف نمی شویم !

اصلا به ما چه مهدی زهرا نیامده !!

یا هیچ کس به یاری مولا نیامده !!

اصلا به ما چه چشم یتیمانمان گریست

چیزی به سفره های فقیران شهر نیست

اصلا به ما چه زاهد شب نیست چون علی

کیسه به دوش نان و رطب نیست چون علی

ما حرف مفت میزنیم اینجا کسی که نیست

اصلا خدا و پیغمبر و روز حساب چیست ؟

همسایه ها گرسنه بخوابند ما پریم

ما گوشت های شبهه به افطار می خوریم

حالا بگو که روزه خود را نخورده ایم ؟

ما آبروی ماه خدا را نبرده ایم ؟

باور نکردی آنکه علی کشت زاهد است ؟

مولا اسیر فتنه یک مشت زاهد است

ما عاشقان بورس به شاخص نمی رسیم

در کربلا به تربت خالص نمیرسیم

باید که بر صحیفه سجادیه گریست !

وقتی زمانه پیرو نهج البلاغه نیست

از کوله های کهنه غذا در می آوریم

خب راستش ادای تو را در می آوریم

در روزگار سرد و کسل کنج عافیت

شمشیر از غلاف خدا در می آوریم

ما بی نماز ترین ها سر نماز

خود را به شکل مرد گدا در می آوریم

انگشتر عقیق تو را در می آوریم

اشک تو را اگر چه جدا در می آوریم

این شور و عشق و شعر و شعاری که بین ماست

از بی بهانگی ست ادا در می آوریم

در بین خطبه های تو شمشیر می کشیم

در موسم جهاد عصا در می آوریم

گیسو به خون خضابی محراب عدل و داد

ما نیز کیسه های حنا در می آوریم

کشکول و نام و تیغ تو در قهوه خانه

در خلسه ها دلی ز عزا در می آوریم

با ذکر یا علی مددی دست می دهیم

دستی که سرد پیش برادر می آوریم

صبر و سکوت تو مولا شکستنی ست

می گفت : ستاره خفت بر می گردم

وقتی که سحر شکفت بر می گردم

سر تا سر خاک و افلاک را باید گشت

دنبال کسی که گفت : بر می گردم

رفتی اما تا امدنت راهی نیست

tookashakiba — Mon, 06 Jul 2009 07:02:18 GMT

به لحظه های بی کسی هوای کس نمیکنم

هوای بال و پر زدن در این قفس نمیکنم

خوشم جوانی ام گذشت چه باک از نبودنم

برای رفتن از دلت نفس نفس نمیکنم

اگر که لب بر آوری برای لب زدن به لب

گزیدن لب تو را دگر هوس نمیکنم

رسید وقت رفتنم چه حاصل از شکایتی

گلایه یی ز دشمنم برای کس نمیکنم

حلال باد جان من برای کشتنم بیا

به قاتل جوانب ام نظر به عبث نمیکنم

نفرین به جاده ها نکن تقصیر جاده نیست عزیز

رو بغض خیس پنجره اینجوری اشکاتو نریز

به دوروبر نگاه کنی قحطی مهربونیه

حال کبوتر و نپرس بدجوری بالش خونیه

وداع

tookashakiba — Fri, 22 May 2009 07:14:18 GMT

او رفت . . .

من خودم او را فرستادم !

ولی پس از رفتن او احساس کردم که هیچ کس را نمی توانم واقعا دوست داشته باشم .

باور کنید !

هیچ نمیدانستم با نبود او عشق من هم برای همیشه میمیرد .

ولی کاری نمی توانم انجام دهم . . . رفته بود . . .

رفته بود و هر چه داشتم با خودش همراه برده بود .

(( وداع )) را پس از درک این حقیقت تلخ ساختم .

برو ای دوست برو !

برو ای شهره پالان صحبت بردوش !

دیده بر دیده من مفکن و نازم مفروش

من دگر سیر سیرم !

بخدا سیرم از این عشق دو پهلوی تو پست

اف بر آن دامن پستی که تو را پرورده است

کم بگو ! جاده تو ؟ مال تو کو ؟ بنده زر !

کهنه رقاصه وحشی صفت زنگی خو !

گر طلا نیست مرا تخم طلا مردم من !

زاده رنجم و پرورده ی دامان شرف

آتش سینه صدها تن دلسردم من

دل من چون دل تو صحنه دلقکها نیست !

دیده ام مسخره خنده چشمکها نیست !

دل من مامن صد شور و بسی فریاد است

ضربانش جرس قافله زنده دلان

تپش طبل ستم کوب ستم کوفتگان

چکش مغز ز دنیای شرف روفتگان

تک تک ساعت پایان شب بیداد من است

دل من ای شهره بد بخت هوس پرور پست

شعله ی آتش شیرین شکن فرهاد است

حیف از این قلب از این طرب پر از درد

که به فرمان تو تسلیم تو جانی کردم

حیف از آن عمر که با سوز شراری جانسوز

پای آن هوس هرزه آنی کردم

در عوض با من شوریده چه کردی ؟ نامرد !

دل به من دادی و تنها کردی

صحبت از دل نکن . این لانه عاشق دل نیست

دل سپردن اگر این است که این مشکل نیست

هان بگیر این دلت از سینه فکندیم بدور

ببرش دور ... ببر

ببرش تحفه ز بهر قبرم . مرده پرست

شب و خلوت و ترانه تو ز باغ عاشقانه

غزلی سرا تو ای دل به نوای دلبرانه

سحری که خواهد آمد دلت از وفا شکافد

شرری به جان ما کن تو به ذوق شاعرانه

ا . و . ل . ا . ر . د . ی . ب . ه . ش . ت ......

tookashakiba — Tue, 21 Apr 2009 07:20:18 GMT

كنار پنجره خيال تنها نشسته ام و خوب مي دانم اين آخرين بار نخواهد بود كه ثانيه هاي

غريب عمرم را با ترديد شماره مي كنم .

من آن قدر به اين تنهايي خو كرده ام كه مي دانم ماهي تنگ بلور دچار احساس من است

و اگر حتي در درياي طوفاني چشمانم رهايش كنم باز هم غمگين خواهد بود .

مي دانم كه معجزه ها نخواهند شد .

مي دانم اينجا در سياهچال زمان من غرق واپسين دل نوشته هاي دلتنگي خواهم بود .

اسير واژه های سرد لحظه لحظه هاي بلند و تنها خواهشي كوچك شبيه يك پرسش از

آخرين قطار زندگي دارم ؟

آيا كنار اين همه تنهايي بي حد كسي خيال مرا به ياد خواهد داشت ؟

كسي صداي شاعرانگي ام را در شب مهتابي شنيده و سراغ حال مرا از قصه مي گيرد ؟

گمان نمي كنم :

حتي ستاره اي به ياد من باشد

من امشب از دو بیتی از غزل از گریه سرشارم

سرم را می گذارم باز هم بر شانه ی تارم

پری های خیالم ناگهان در رقص می آیند

که تو شعر مجسم باز می آیی به دیدارم

دو زانو می نشینی روی زیر اندازی از چشمم

نگاهم می کند چشمی که عمری کرد انکارم

دل من گر چه چشم زخمی اسفندیار آخر

مگر من می توانم ز نگاهت دست بردارم

تو خواهی رفت و خواهم ماند با شعر و دو تار - اما

به دندان پشت دستم می نویسم :

دوستت دارم

امشب شبیه شمع سراپا گریستم

دور از نگاه مردم دنیا گریستم

مهتاب مرد زندگی ام رنگ غم گرفت

پایان جشن آینه ها را گریستم

پرنده عشق

tookashakiba — Sat, 04 Apr 2009 06:09:18 GMT

باز تو تنهايي خودم گم شدم ديگه كم كم دارم به اين نتيجه مي رسم كه ديگه خدا به من نگاه هم نمي كنه ؛منو دوست نداره به روي بلند ترين قله زندگيم مي ايستم فرياد مي زنم :

كه اي خدا مرا درياب

مرا به دست فراموشي نسپار نگذار اين گونه به حال خود رها شوم اين گونه در سرازیری مرداب وار زندگي غرق شوم خسته ام ....... خسته خدا

هيچ پناهگاه امني جز تو ندارم .

ببین از راه رسیدم ، ببین از همه بریدم
از همه دل کندم باز تا به عشق تو رسیدم
تو بگو از غم چشمات تا دلم راهی بشه
پیش چشم تو بیاد و تو رو دلداری بده
بیاد اونجا پیش چشمات بشینه از غم دنیا بگه
بگه دنیا بزرگه ولی انگار کوچیکه
دل تو رو از من، من رو از تو یه روزی بریدن
تا که از یاد ببریم همدیگه رو دلهامون چه غمی کشیدن
اما مگه یاد تو از دلم رها شدنی بود
اصلا تو بگو مگه دیوونگی و عشق از هم جدا شدنی بود
از غم چشمات که میگن دل تنگم می گیره
خبر میاد از اون چشمات که به راهم می شینه
ببین ای همه خوبی بی تو از همه بریدم
دیگه مال هرکس و هیچ کسی نیستم
تو دل سیاه این آدمکها پرندۀ عشق اسیره
که اگه به دادش نرسن توی این غربت بی عشق می میره
تو بیا تا دلم باز مالک عشقت بشه
توی چشمات بمونه آواز و شعرت بشه
حالا من از راه رسیدم تا که عاشقم بشی باز
از همه دل بریدم تا توی دریای قلبت بمونم و تو قایقم بشی باز

يار من گم شده است

گاه گاهي گذري مي کند از کوچه ما

نه بهار است، نه پاييز، نه تک بيت غزل

يار من يک درياست

يار من رايحه اي خوش نام است

یا مقلب القلوب والابصار . . .

tookashakiba — Sat, 21 Mar 2009 08:09:18 GMT

بـا تـــوام . . .

تـــو کـــه چشــات بـــه حرمتــه تمومــــه دنیــــاست

بــا تـــوام . . .

تـــو کـــه صــدات بـــه وسعتــه تمومــــه قلبهـــاست

بــا تـــوام . . .

تـــو کـــه نگـــات بــــه پاکیــــه ساحــــل دریـــاست

نکنـــــه یـــــادت بــــــره موقع اجابت دعا

یکی هست . . . ملتمس دعا از تو بوده

باورم کن باورم کن

رهگذار کوچه های خیس رویا و خیال و

خاطرات و حیرت و موسیقی و حس و کلام

باورم کن باورم کن

از فشار بغض، دیگر

در نمی آید صدام

با نگاهت ایمنم کن

تا بگویم :

" دوستت دارم "

همین و والسلام

دوستت دارم !

بمون واسه خونه‌اي که محتاج عطر تن توست

بمون واسه پنجره اي که عاشق ديدن توست!

پرهای آبی ستارگان

tookashakiba — Thu, 19 Feb 2009 10:29:18 GMT

به تو تقدیم میکنم :

تمام احساسات درونم را که مشتاقانه تو را طلب می کنند .

به تو تقدیم میکنم :

لحظه لحظه های دلتنگی ام را که به وسعت تمام روزهایی است که بی توسر کرده ام.

و به تو تقدیم میکنم :

عشق را که در تپشهای قلبم و در اشتیاق چشمان همیشه منتظرم یافتم.

این ارزشمند ترین هدیه من به توست . گوشه ای از قلبت پنهانش کن.

و با خورشید مهربانیت نگهبانش باش.همیشه در خاطرم خواهی ماند.

پنجره،ابر،کوچه

واژه هایی تازه تر

زندگی،من،فردا

جمله هایی خسته تر

لحظه لحظه فاصله تا فاصله

شوق زندگانی از من می شود باز دورتر

آری بی تو اینچنین سرخورده ام در زندگی

فصل فصلِ قصه هایم رنگ پائیز و غروب

بی تملّق بی تو من افسرده ام در زندگی

حسی در من نیست برای بودنم

عشقی هیچ حتی برای یک غزل

بی تو من پائیزیم در باورم

سرد و بی رنگ و غریب

پائیز سرد تنم لبریز تنها یک نگاه گرم توست

چون تویی آتش سینه سوز قلبِ زندگی

من نیازم...

دلم به وسعت پرهاي آبي ستارگان گرفته

به مهرباني سرد باران

به آرامي نوازش هاي مادرانه

به آرامش طولاني يك دعا

دلم به اندازه ي تمام خوبيهايت گرفته ! ! !