كنار پنجره خيال تنها نشسته ام و خوب مي دانم اين آخرين بار نخواهد بود كه ثانيه هاي

غريب عمرم را با ترديد شماره مي كنم .

من آن قدر به اين تنهايي خو كرده ام كه مي دانم ماهي تنگ بلور دچار احساس من است

و اگر حتي در درياي طوفاني چشمانم رهايش كنم باز هم غمگين خواهد بود .

مي دانم كه معجزه ها نخواهند شد .

مي دانم اينجا در سياهچال زمان من غرق واپسين دل نوشته هاي دلتنگي خواهم بود .

اسير واژه های سرد لحظه لحظه هاي بلند و تنها خواهشي كوچك شبيه يك پرسش از

آخرين قطار زندگي دارم ؟

آيا كنار اين همه تنهايي بي حد كسي خيال مرا به ياد خواهد داشت ؟

كسي صداي شاعرانگي ام را در شب مهتابي شنيده و سراغ حال مرا از قصه مي گيرد ؟ 

گمان نمي كنم :

                                         حتي ستاره اي به ياد من باشد

من امشب از دو بیتی از غزل از گریه سرشارم

سرم را می گذارم باز هم بر شانه ی تارم

پری های خیالم ناگهان در رقص می آیند

که تو شعر مجسم باز می آیی به دیدارم

دو زانو می نشینی روی زیر اندازی از چشمم

نگاهم می کند چشمی که عمری کرد انکارم

دل من گر چه چشم زخمی اسفندیار آخر

مگر من می توانم ز نگاهت دست بردارم

تو خواهی رفت و خواهم ماند با شعر و دو تار - اما

به دندان پشت دستم می نویسم :

                                         دوستت دارم

امشب شبیه شمع سراپا گریستم

دور از نگاه مردم دنیا گریستم

مهتاب مرد زندگی ام رنگ غم گرفت

پایان جشن آینه ها را گریستم

بـا تـــوام . . .

تـــو کـــه چشــات بـــه حرمتــه تمومــــه دنیــــاست

بــا تـــوام . . .

تـــو کـــه صــدات بـــه وسعتــه تمومــــه قلبهـــاست

بــا تـــوام . . .

تـــو کـــه نگـــات بــــه پاکیــــه ساحــــل دریـــاست

نکنـــــه یـــــادت بــــــره موقع اجابت دعا

یکی هست  . . .  ملتمس دعا از تو بوده

باورم کن باورم کن

رهگذار کوچه های خیس رویا و خیال و

خاطرات و حیرت و موسیقی و حس و کلام

باورم کن باورم کن

از فشار بغض، دیگر

در نمی آید صدام

با نگاهت ایمنم کن

تا بگویم :

" دوستت دارم "

همین و والسلام

دوستت دارم !

بمون واسه خونه‌اي که محتاج عطر تن توست

                                                      بمون واسه پنجره اي که عاشق ديدن توست!

 از چشمهای من هیجان را گرفته ای . این روزها عجب خودت را گرفته ای . با این سکوت و نگاه و غضب

به چشم حرف و کلام و دهان را گرفته ای . حرف بدی نمی زنم اما شما به فحش از این غزل تمام بیان را

گرفته ای . اردیبهشت نیست که اردی جهنم است لبهای سرخت که دهان را گرفته ای .

عشقم جسارت است ببخشید یک سوال ! با اخمت کجای جهان را گرفته ای ؟

 شما که بی ادبی نخواندی پس کجا ؟ کِی د کترای زخم زبان را گرفته ای؟

عشقم جواب نامه ندادی بس نبود ؟ دیگر چرا کبوترمان را گرفته ای ؟

عشقم اجالتاًً برویم آخر غزل نه اینکه وقت نیست امان را گرفته ای  !

اما به ما نیامده دل کندن از شما با آن که میلاد مرا نادیده گرفته ای .

 اگر حرفی سرودی روی لبها نیست

و زنگ نعره یی در گوش شبها نیست

اگر اکنون هجوم درد و تنهاییست

 اگر امید من امید رویاییست

نخواهم رفت . خواهم ماند

و روزی با تو خواهم خواند

سرودی را که از چشمم نمی خوانی

حدیثی را که جز رویا نمی دانی

برایت مهربان بودم

تو می دانستی و نا مهربان بودی

به پایت زندگی دادم

تو رنجم دادی و در فکر جان بودی

گرفتی هر چه از من بود

و چون دشمن مرا پابستی و رفتی

چو ترسیدی که بگریزم

پل پیوند ما بشکستی و رفتی

بترس از من

بترس از من

از این سیل جدا افتاده مغرور

بترس از من

بترس از من

که با عشقم نگاهت میکنم از دور

اول اردیبهشت را چه شده

            آن همه شادی و شور را چه شده

زندگی بدون تو مرگ منه

            اول اردیبهشت روز پایان منه

به نام انسان خالق غم ها .

 به نام غم ها به وجود اورنده ي اشك ها .

به نام اشك تسكين دهنده ي قلب ها .

 به نام قلب ها ايجاد گر عشق و به نام عشق زيباترين خطاي انسان

                                (( سال نو مبارک))

                          (( سال نو مبارک))

چه زيباست به خاطر تو زيستن . . .

 به پاي تو سوختن . . .

و چه تلخ و غم انگيز است دور از تو بودن . . .

 خودت هم مي داني بدون تو زندگي چه ناشكيباست . . .

به زيبايي برات بارها گفته بودم :

اگر تمام دنيا ميلاد مرا به خاطر بسپارند و بهترين ها را به من هديه دهند گر نباشي به سوگ ميلادمن خواهند نشست . . .

 چشمان اشکبارم را در امتداد افق به تو می دوزم

به تو که در دوردست نقطه منزل کرده ای

و دستان پر از تمنایم را به سوی تو دراز می کنم

به سوی تو که بی نیاز از وجود منی

به چهره ی سرخ رنگ غروب می نگرم

به آسمان ... به دریا ...

تو را می بینم

تو که تبلور زیباترین لحظه هایی

اکنون قلب سرد و یخ زده من

در انتظار روزی است که

قشنگترین رویایش به حقیقت بپیوندد

رویای حضور تو . . .

اما افسوس . .

افسوس که معجزه دستان تو

جز آرزویی محال نیست

یا باید دوباره موند دوباره ساخت

                                              یا باید رفت ولی دیگه دل نباخت

میرم و بدون تو دل به هیچ کس نمیدم

                                              میرم و تنها می شم بی تو یه گوشه میمیرم

                              ((    ساقیا آمدن عید مبارک بادا   ))

بر چهره ی گل نسیم نوروز خوش است

در صحن چمن روی دل افروز خوش است

ای دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست

خوش باش ز دی مگو که امروز خوش است

                             وانگه بیا با عاشقان همخانه شو همخانه شو

در خزون دل ما  شادی دوستان خوش است

                                        دوستان اعیاد بر عشاق مبارک باشد

                                                                 توکا