او رفت . . .

من خودم او را فرستادم !

ولی پس از رفتن او احساس کردم که هیچ کس را نمی توانم واقعا دوست داشته باشم .

باور کنید !

هیچ نمیدانستم با نبود او عشق من هم برای همیشه میمیرد .

ولی کاری نمی توانم انجام دهم . . . رفته بود . . .

رفته بود و هر چه داشتم با خودش همراه برده بود .

(( وداع )) را پس از درک این حقیقت تلخ ساختم .

 برو ای دوست برو !

برو ای شهره پالان صحبت بردوش !

دیده بر دیده من مفکن و نازم مفروش

من دگر سیر سیرم  !

بخدا سیرم از این عشق دو پهلوی تو پست

اف بر آن دامن پستی که تو را پرورده است

کم بگو ! جاده تو ؟ مال تو کو ؟ بنده زر !

کهنه رقاصه وحشی صفت زنگی خو !

گر طلا نیست مرا تخم طلا مردم من !

زاده رنجم و پرورده ی دامان شرف

آتش سینه صدها تن دلسردم من

دل من چون دل تو صحنه دلقکها نیست !

دیده ام مسخره خنده چشمکها نیست !

دل من مامن صد شور و بسی فریاد است

ضربانش جرس قافله زنده دلان

تپش طبل ستم کوب ستم کوفتگان

چکش مغز ز دنیای شرف روفتگان

تک تک ساعت پایان شب بیداد من است

دل من ای شهره بد بخت هوس پرور پست

شعله ی آتش شیرین شکن فرهاد است

حیف از این قلب از این طرب پر از درد

که به فرمان تو تسلیم تو جانی کردم

حیف از آن عمر که با سوز شراری جانسوز

پای آن هوس هرزه آنی کردم

در عوض با من شوریده چه کردی ؟ نامرد !

دل به من دادی و تنها  کردی

صحبت از دل نکن . این لانه عاشق دل نیست

دل سپردن اگر این است که این مشکل نیست

هان بگیر این دلت از سینه فکندیم بدور

ببرش دور ... ببر

ببرش تحفه ز بهر قبرم . مرده پرست

شب و خلوت و ترانه تو ز باغ عاشقانه

غزلی سرا تو ای دل به نوای دلبرانه

سحری که خواهد آمد دلت از وفا شکافد

شرری به جان ما کن تو به ذوق شاعرانه

ياد گرفتم به خاطر کسي که دوسش دارم بايد دروغ بگم.

ياد گرفتم هيچ وقت هيچ کس ارزش شکستن غرورم نداره.

ياد گرفتم تو زندگيم به اون که بفهمم چقدر دوستم داره هر روز دلشو به بهونه اي بشکنم.

ياد گرفتم گريه هاي هيچ کس رو باور نکنم.

ياد گرفتم بهش هيچ وقت فرصت جبران ندم.

ياد گرفتم هر روز دم از عاشقي بزنم ولي خودم عاشق نباشم .

یاد گرفتم به کسی اعتماد نکنم .

یاد گرفتم که باید با تنهایی خودم باشم کسی به خلوتم راه ندم .

یاد گرفتم زندگی یه مسیر مستقیم که باید تنها بدون تو تا آخرش برم .

یاد گرفتم که خیلی راحت بگم . . . نه . . . نه . . . نه . . .

حالا

بر جاده های تهی

چه می گذرد ؟

حالا که آبها رفته اند

عبورها رفته اند

و احساسها و اشکها و مشاهده را

و قدم ها و گامهای مکاشفه را

برای ابد

به عدم برده اند

اگر چه مقصد دریا بود

اگر چه راه بی انتها بود

اگر چه آرزوها تو بودی

حالا

بر جاده های تهی

جز هیچ

جز هیچی از همه چیز . . .

دیدگان تو در قاب اندوه سرد و خاموش خفته بودند

زودتر از تو ناگفته ها را با زبان نگاه گفته بودند

از من و هرچه در من نهان بود می رمیدی می رهیدی

یادم آمد که روزی در این راه ناشکیبا مرا در پی خویش می کشیدی

میدونی ؟ . . .

تو یه لحظه نگاهت میوفته تو نگاه یه آدمی . . .

می بینی که داره ته چشماتو می بینه توی دایره ی چشمای  خودت . . .

می بینی این یکیه که بلده تو رو از توی چشمات بخونه . . .

قلبت مچاله میشه و می ریزه پایین  . . .

نگاهتو از نگاهش می کشی بیرون و یه جای دیگه را نگاه می کنی . . .

ممکنه  صدای قدماشو بشنوی که داره  میاد طرفت که بگه خوندمت  . . .

کاش میشد اصلا این اتفاق نیوفته . . . 

میدونی ؟ . . .

اسیر چشمای یه غریبه شدن . . .

خالی شدن از تمام چیزهای پر . . .

لرزش ابدی قلبت به جای تپش . . .

میدونی ؟ . . .

به این اعتقاد دارم : دل آرام گیرد به یاد و نام  . . .  ((  خدا ))

در غربت غریب لحظه های بی کسی

و فرا روی نگاه یخ زده خورشید

اشک در دیدگانش خیمه زده است

که نقش بسته در آن

هزار و یک قصه از غصه های فردا

آفتاب در میان دستانش

رنگ باخته است

و اشک نیز

توان فروچکیدن ندارد

با هزاران زبان رنگارنگ

                                همراه با زمزمه های دلتنگی

                                                                      با تو میگویم

                                                                                          باور کن

                            با تو بودن یعنی پرواز تا اوج

نمی دونم !!! فقط می دونم دارم غرق میشم . دارم در اشک غرق میشم . منطقی نبود !!! شایدم بود .

آخرش باز ... میرسم به تو ... تو ... سکوت میکنم ٬ گیج میخورم و میچرخم همه ی ابرها ی آسمان رو گریه میکنم تو همه ی خورشید بی صدا ٬ بی کلام ٬ بی مرز ... می خوام در اوج فریاد بزنم و بگم ... آخه این حق من نبود ...این آشفتگی ٬ گناه من چی بود ؟؟؟... چرا باید ...یعنی این سهم من نبود ؟؟؟خورشید را پناه میبرم ... باز از یاد توغافل شده ام !!! باز در اوج تنهایی ... در اوج نا امیدی ... خدایا بتاب که فقط به تو نیازمندم ... خدایا بتاب

این صحرای بی پایان ظلمت بار به جز پرتو دیدگان دلفریب تو وجود ندارد .من تو را با تمام ذرات

وجود خود می پرستم و دوست دارم و اینک از تحمل یک بشر زنده رنج می برم .

بیا زندگی مرا به عنوان هدیه ای بپذیر و از نیستی نجاتم ده یا اشارتی کن تا از هستی چشم

بپوشم و بی صدا به جانب گور سرد و آرام که خود با دست خویشتن ساخته ام بروم و از خدا

به خواهم هنگامی که من می میرم جهت خود را از تو دریغ ندارد .

کسیکه غبارهای کالبد خالی اش هم ترا می پرستد .

به دنبال تو می گردم در این بیراهه پیدا

من خسته من تنها من عاشق من شیدا

به دنبال تو می گردم درون قلب غمگینم

اگر بی تو . . . فقط تنها تو می بینم تو می بینم

صدایت کردم و حتی نمی خواهی صدایم را

خدامان را قسم دادی نمی خواهی خدایم را

من از لغزیدن چشم تو احساس خوشی دارم

تو شاید هر نفس بی من . . . از این افکار بیزارم

به زیر کاغذ خیسم کنار کنج احساسم

به دنبال تو میگردم کنار بوته یاسم

به دنبال تو میگردم تو انگار عاشقم کردی

هوایم شعله آتش دوباره یخ زدی سردی

به دنبال تو میگردم تو انگار از برم رفتی

من و تاریکی و فانوس دریغ از قطره نفتی

بیا چشمان غمگینم نگاهت را هوس کرده

برای گفتن شعرت تنم را در قفس کرده

شب نیست که چشم آرزومند تو نیست

                                  وین جان به لب رسیده در بند تو نیست

گر تو دگری به جای من بگزینی

                                  من عهد تو نشکنم که مانند تو نیست

 مهربونم:

کاش میدانستی چه دردی در این صدا زدن ها نهفته

کاش می دیدی تمام اشتیاق و حسرتی که در پشت خیسی چشمانم

مات و مبهم به زنجیر کشیده شده

داغی اشکهایم گرمی نگاهت را بر گونه هایم حمل می کنند

دلم تنگ است

دلم برایت تنگ است

دلم برای با تو بودن تنگ است

میدانی....دلم برای حرف هایت

درد دلهایت

برای نوازش هایت ...

دلم بدجوری برایت تنگ شده

اشتیاق تلخ تمام  وجودم را در بر گرفته....

لبانش مي لرزيد

از تكرار يك حادثه

گلويش خشك بود از بودن با او

اما نرفت ماند و گريست

گريست بر حماقت بي پايانش

بر ان خنده هاي تلخ و سياهش

فقط يك كلام گفت :

من اماده ام ...

سوداي تو از سرم به در مي نرود

نقشت ز برابر نظر مي نرود

افسوس كه در پاي تو اي سرو روان

سر مي رود و بي تو به سر نميرود

تا به حال میگذشت و این منم همچنان تنها در وسعت 

 بی انتهای خاطرات گذشته ...

و من اهویم

به خاطر چشم هایم که

خیره میگرداند

نگاه تو را

و تو نمی بینی

برق چشم هایت را

هنگامی که گره میخورد

در چشمان من

و میشکند

غرور بند زده ام

و لگد میزند

حضور بی حضورم را

و من محروم میشوم

از دویدن

به جرم گناه تو

مرا مجازات ميكنند

 به جاي تو

بال هايم را

بر صليبي ميبندند

مرگ مرا نظاره ميكني

روح از من

چون پرنده اي رها

بدرود

اواز خوان تنهايي ها

انكس كه دست من را در دستش ميفشرد

                                      مرا به دست غم داد به فراموشي سپرد

دل دور از گناهم داده ای عشق

دو چشمونت یه شب آتیش به جون زد

خیال کردم پناهم داده ای عشق

چنان عاشق چنان دیوونه حالم

که میخوام از تو از دل بنالم

هنوزم با همین دیوونه حالی

یه رنگم صادقم صافم زلالم

 تو که عشق تو ویرونی ندیدی

شب سر در گریبونی ندیدی

نمیدونی چه دردی داره دوری

تو که رنگ پریشونی ندیدی

عزیز جونم . عزیز جونم

غم عشق تو کم نیست

سوای عشق تو هر غم که غم نیست

گله کردی چرا می نالم از درد

دیگه این ناله ها دست خودم نیست

چنان عاشق چنان دیوونه حالم

که میخوام از تو از دل بنالم

هنوزم با همین دیوونه حالی

یه رنگم صادقم صافم زلالم

                                                       سلطان عشق