نمیدانم زندگی چیست؟؟

اگر زندگی شکستن سکوت است سالهاست که من سکوت را شکسته ام !

اگر زندگی خروش جویبار است سالهاست که من در چشمه ی جوشان زندگی جوشیده ام !

اما این نکته را فراموش نمی کنم که زندگی بی وفاست . . .

زندگی به من آموخت که چگونه اشک بریزم اما اشکانم به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم.

گفتی بمون با من بمون گفتم ميمونم

گفتی با دلتنگی بخون گفتم ميخونم

گفتم که مستم عاشق و ديوونه تو

هر شب خرابم گوشه ميخونه تو

گفتی ببندم عهد و با ياد تو بستم

تاج غرورم رو زير پات شکستم

گفتی که بايد عاشق و ديوونه باشم

چون ساقی بايد می کش ميخونه باشم

گفتی که دستام و بگير گفتم می گيرم

گفتی که از عشقم بمير گفتم می ميرم

گفتم و گريه کردم و پای تو ساختم

اين دل سر به راه و آ سون به تو باختم

گفتي مي خوام بهت بگم همين روزا مسافرم

((بايد برم)) براي تو فقط يه حرف ساده بود

كاشكي ميديدي قلب من به زير پات افتاده بود

شايد گناه تو نبود شايد كه تقصيره منه

شايد كه اين عاقبت اين جوري عاشق شدنه  

عشق ها می میرند . رنگ ها رنگ دگر می گیرند

و فقط خاطره هاست که چه شیرین و چه تلخ  به جا می ماندند

آدم می گرید  . قلبش میشکند

در غم و اندوه سال ها می ماند

لحظه های آخر

همه عمر بشر مثل یک فیلم قشنگ

قصه غصه هجران است . . .

آمدي ناگاه در تقدير من

قصه ات آوازه آفاق شد

هرچه كردم از دلم بيرون روي

هر نفس عشقت به دل مصداق شد

آمدي سرگشته گشتم عاقبت

در بيابان لاله اي كوچك شدم

اين جنون را كي به من آموختي

كاين چنين ديوانه رويت شدم

سفر هميشه قصه رفتن و دلتنگيه

                                                     به من نگو جدايي هم قسمتي از زندگيه

هميشه يك نفر ميره آدم و تنها ميزاره

                                                      ميره يه دنيا خاطره پشت سرش جا ميزاره

هميشه يك دل غريب يه گوشه تنها ميمونه

                                                       يكي مسافر و يكي اين وره دنيا ميمونه 

میخواهم بدانی که تمام من با تو ناتمام میشود .

                                          به انتظارت خواهم ماند تا ابد برای همیشه . 

ای رفته از برم به دیاران دور دست

با هر نگین اشک به چشم تر منی

هر جا که عشق هست و

                                      صفا هست و

                                                          بوسه هست

                                                                              در خاطر منی

بارها شکست دل اما دلی دارم هنوز

وای بر دل آرزوی باطلی دارم هنوز

روح و جانم را بردند ماهرویان سنگ دل

وز پی دل میروم کین نیست آرامم هنوز

بار اول را دلم گفت بیا من پی او

رفتم و در طمع عشق روانم هنوز

عشق اول در پی فرهاد خود در بیستون

تیشه ای انداختم کانجاست فرهادم هنوز

آن هنگام که عکس ماه

                                                     بر  برکه کوچک دلم افتاد

ای کاش دلم طوفانی از باران میشد

                                                     و ماه در آن غوطه میخورد

  نیازی نیست وجود نا آرامم را آرامش بخشی

 دستت را در دستم بگذاری

                                                نگاهت را در چشمان غمگینم بدوزی

                                                 صدای نا منظم تپیدن قلبم را بشنوی

                    بغض را از صدایم بگیری و عاشقانه در گوشم زمزمه کنی که دوستم داری

                                                       به هیچ کدام نیازی نیست 

                                        فقط به من اطمینان بده که قلبت تا ابد مال من است

                                                      همین برایم کافی ایست

گل مهرت شکفته اندر این دل

چرا با این دلم داری تو مشکل ؟

کجایی تا ببینی حال زارم

که بی تو تا همیشه بی قرارم

دو چشمانم هوای گریه دارد

ولی دیگر ز خود اشکی ندارد

بیا تا این دلم آزاد گردد

ز شوق دیدنت دلشاد گردد

هجوم اشک های من

                                قندیل بسته است

                                                            در سرمای سخت هجران

شاید که تو از راه برسی

                                     و هرم نفس هایت

                                                                بشکند این سکوت آشناسوز را

که بگیرم ز نفس هایت پند

 خسته و مانده و سرگشته زار

کنج دیوار نشستم تا صبح

و به یاد تو که می افتادم

غرق احساس قشنگی بودم

غرق دریای عجیبی که تو باز

لب ان ساحل دور

من سرگشته در این ورطه سخت

به امیدی که تو میگیری دست

ناگهان زمزمه ای میشنوم

از ره دور مرا می خوانی

های . ای مانده در این تنهایی

دست من گیر که فریاد رسم

بهر تنهایی فرهاد رسم

ای که محتاج دل شیرینی

تو بگو باز چرا غمگینی

دست من گیر مرا میبینی

تو بمان

    تو يكي با من باش

                    شايد برود نقش رخت ز اسمان دل من

                                                            ديگر نباشد ابري چشمان سر من

                                                                              توكا

دوباره غصه امده به پرس و جوي حال من

خبر ندارد از فراق شكسته است بال من

چه بي قرار مي زند ميان سينه قلب من

چه پر هراس ميروند دقايق وصال من

تو چون خيال بوسه اي ميان شاهراه هجر من

هواي چشم هاي تو بريده است مجال من

تويي شكسته از غم و منم اسير روزگار

واي كه زندگي شده براي من غم و محال

ترنم نگاه تو چو شبنمي به روي من

حضور سبز و روشنت هميشه در خيال من

پرنده مهاجرم بيا به اشيانه ات

اه اگر وصال تو شود خيال خام من

افق هميشه منتظر نشسته بر ره اميد

واي اگر نيايي و رسد شب زوال من

  اوقات خوش ان بود كه با دوست به سر شد 

  باقي همه بي حاصلي و بي خبري بود                                            

                                           توكا

حس مبهم توی ذهنت

مهر جاودان توی قلبت

قطره اشکم توی چشمات

من طلوع یه زمستون

غروب یه بهارم

عزیزم واسه تو دوست دارم خیلی کمه

تو قشنگترین کلامی

کاش میشد گفت و شنیدت

عزیزم اینو میگم بدونی واسه همیشه

توی قلبم میمونی تا همیشه

هیچ کسم نمی تونه جا تو بگیره

عزیزم با این که رفتی :

همیشه بهار باشه ثانیه های زندگیت

غم ببینه از حسادت بشه بارون بباره

                                            توکا