((  ما احب عبد عبدالله الا اكرمه ربه ))

              وقتي بنده اي بنده اي ديگر را براي خدا دوست دارد خدا او را گرامي مي كند .

                                                         ( نهج الفصاحه )

بايد براي مثل تو گريانمان كنند

هم صبح و هم غروب پريشانمان كنند

بايد براي مثل تو ابر بهار شد

بايد براي مثل تو بارانمان كنند

ما آدم توئيم به توحيد چشم تو

سجده مي آوريم كه انسانمان كنند

حالا كه سائل كرم خانه ات شديم

اصلا بعيد نيست سليمانمان كنند

اين اشك ها نتيجه اسلام زينب است

پس گريه مي كنيم مسلمانمان كنند

گيرم برایت سينه عريان نداشتيم

يك شب خلاصه مي رسد عريانمان كنند

فردا كه روز آه و پريشاني همه است

زهرا اگر گذاشت پريشانمان كنند

با همان قطره اشكي كه ندارم آقا

                                                   سيئه دارم و فيض حسناتم دادند

ما را ز خاك كرب و بلا آفريده اند

                                    با ذوق چشم هاي خدا آفريده اند                    

ما را ز خاك و يكصد و ده خمره شراب

                                    تنها به عشق آل عبا آفرده اند                 

ما را شهيد اشك و محن آفريده اند

                                    عاشق تر از اويس قرن آفريده اند

امر خداي عز و جل بوده از ازل

                                    ما را براي سينه زدن آفريده اند  

 کبوتر دل به زیارت تو پر میگیرد

ای خورشید آسمان عشق

من را به سوی خود بخوان

و در حرم امن خود دل رمیده من را پناه ده

حال که مرا لایق زیارت حرمین می دانی

دستم بگبر

مددکارم باش

بگذار تا آخر عمرم با افتخار بگویم

که گر رضا شد ضامن سفرم

حسین نیز با نگاهی مرا همنشین فطروس کرد

بگذار به خود ببالم و به همگان با فخر بگویم

آن که بود ضامنم شاه طوس است بس

                            آن که هست ضامنم شاه بی سر حسین است بس

عشق ها می میرند . رنگ ها رنگ دگر می گیرند

و فقط خاطره هاست که چه شیرین و چه تلخ  به جا می ماندند

آدم می گرید  . قلبش میشکند

در غم و اندوه سال ها می ماند

لحظه های آخر

همه عمر بشر مثل یک فیلم قشنگ

قصه غصه هجران است . . .

آمدي ناگاه در تقدير من

قصه ات آوازه آفاق شد

هرچه كردم از دلم بيرون روي

هر نفس عشقت به دل مصداق شد

آمدي سرگشته گشتم عاقبت

در بيابان لاله اي كوچك شدم

اين جنون را كي به من آموختي

كاين چنين ديوانه رويت شدم

سفر هميشه قصه رفتن و دلتنگيه

                                                     به من نگو جدايي هم قسمتي از زندگيه

هميشه يك نفر ميره آدم و تنها ميزاره

                                                      ميره يه دنيا خاطره پشت سرش جا ميزاره

هميشه يك دل غريب يه گوشه تنها ميمونه

                                                       يكي مسافر و يكي اين وره دنيا ميمونه