مدتهاست که به دنبال خود می گردم بالای ساعتهای بی قرار در خاک ترک خورده باغچه لابه لای دیوان

حافظ کنار تپه های کهنه ولی هیچ اثری از من نیست !!!

تپش های قلبم کند و نا مرتب شده است حتی پاهایم را هم به یاد نمی آورم !!!

بیچاره روح خسته ام که میان زلال عشق و فرار از پوچی آواره مانده است !!!

ولی دستهایم را می شناسم و می خوانم !!!

صدای مهیب صاعقه ای از دل آسمان تکانم میدهد به سمت پنجره می روم و آن را می گشایم ....

خسته از این ذهن همیشه ابری که گویی خیال بارش ندارد در سودای نزول بارانم !!!

 ز فراق سینه سوزت

غم سینه سوز دارم

گل من قسم به عشقت

نه شب و نه روز دارم

به دو گونه لطیفت

به دو چشم اشک ریزم

که به راه عاشقیها ز بلا نمیگریزم

به تو ای فرشته من

گل من

ترانه من

که جدایی از تو باشد غم جاودانه من

چون تو در برم نباشی

غمه بی شمار دارم

تو بدان که با غمه تو غمه روزگار دارم

 اندکی آهسته تر

                       زیر این باران بمان

                                               ابر را بوسیده ام

                                                                    تا بوسه بارانت کند