من + تو = 0

X

من + تو = 0

من + تو = 0

اميد

	نم نم باران
آزارم میدهی . . . به عمد . . . اما من آنقدر خسته ام . . . آنقدر شکسته ام که هیچ نمیگویم . نه گله ای . . . نه شکوه ای . . . حتی دیگر رنجیدن هم از یادم رفته است . دیگر چیزی برای دلبستن نمانده است . . . ! انتظار بی مفهوم است . . . ! نه کینه ای . . . نه بغضی . . . نه فریادی . . . فقط صدای نم نم باران . این منم که به وسعت دل زمین میگریم . با تو زندانم ! با تو آزادم ! با تو قفس ! بی تو انبوهی از تضادم ! سرخ . سبز . صورتی . آبی زمزمه میکنم هر لحظه هرز بی تو بودن را بیهوده از بهشت سخن میرانیم تنها یک روز پریدن به آن طرف دیوار بهشت موعود نترس پرواز کن قناری آسمان برای تو بی انتهاست ای دوست دلت همیشه زندان من است آتشکده عشق تو از آن من است آن روز که لحظه وداع من و توست آن شوم ترین لحظه پایان من است
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم خرداد 1387ساعت 19:44 توسط tookashakiba \|

	گویی هرگز
حق با توست که می خندی. همیشه حق با توست! دیروز حق با تو بود و همین حالا هم حق با توست. . . اما فردا حق با کیست؟ با آنکه تردید می کند یا آنکه می خندد هنوز؟ در سکوت من خیره نشو. سکوتم هیولای ترسناکی است که در چشمهای خیره ، خیره می شود. به چشم های من نگاه کن. من با چشم های تو حرف می زنم . و تو سعی کن که با چشم هایت بخندی. زیرا که من به دهان هیچ کسی اعتماد ندارم. و تو در چشمانت راه می روی، می دوی و می ایستی و باز هم می خندی ... خنده هایت گواه این است که هرگز وجودت شنیده های مرا هرگز نشنیده و خنده هایت گواه این است که گویی هرگز حلقه های اشک مرا ندیده خنده هایت .......................... گویی هرگز .............. يک روز مي آيي آري٬ قلبم گواه همين است اي عشق سامانمان ده٬ احساسمان آتشين است در روز آدينه بنگر٬ هر ذره در انتظار است ما حلقه انتظاريم عشق تو اما نگين است هر روز دشت شقايق٬ در دور دست تو جان داد درد فراق تو اي سبز٬ درد تمام زمين است نام تو درمان غمهاست اي آخرين فصل رويش٬ ياد تو زيباترين است هر روز را با بهانه دل پشت سر مي گذارد بي لطف ياد تو اين دل٬ تنهاست تنهاترين است هر صبح هنگام والفجر٬ وقت طلوع سپيده تو مي درخشي چه زيبا خورشيد گوياي اين است بعد از اين هيچ دلي مثل دلم تنها نيست خسته تر از دل من باز در اين دنيانيست باز بايد بنويسيم به خدا اي مردم مثل من هيچکسي هيچکسي تنها نيست
+ نوشته شده در جمعه هفدهم خرداد 1387ساعت 22:16 توسط tookashakiba \|

	هجوم اشک های من
نیازی نیست وجود نا آرامم را آرامش بخشی دستت را در دستم بگذاری نگاهت را در چشمان غمگینم بدوزی صدای نا منظم تپیدن قلبم را بشنوی بغض را از صدایم بگیری و عاشقانه در گوشم زمزمه کنی که دوستم داری به هیچ کدام نیازی نیست فقط به من اطمینان بده که قلبت تا ابد مال من است همین برایم کافی ایست گل مهرت شکفته اندر این دل چرا با این دلم داری تو مشکل ؟ کجایی تا ببینی حال زارم که بی تو تا همیشه بی قرارم دو چشمانم هوای گریه دارد ولی دیگر ز خود اشکی ندارد بیا تا این دلم آزاد گردد ز شوق دیدنت دلشاد گردد هجوم اشک های من قندیل بسته است در سرمای سخت هجران شاید که تو از راه برسی و هرم نفس هایت بشکند این سکوت آشناسوز را
+ نوشته شده در شنبه یازدهم خرداد 1387ساعت 10:22 توسط tookashakiba \|

	غربت غریب
میدونی ؟ . . . تو یه لحظه نگاهت میوفته تو نگاه یه آدمی . . . می بینی که داره ته چشماتو می بینه توی دایره ی چشمای خودت . . . می بینی این یکیه که بلده تو رو از توی چشمات بخونه . . . قلبت مچاله میشه و می ریزه پایین . . . نگاهتو از نگاهش می کشی بیرون و یه جای دیگه را نگاه می کنی . . . ممکنه صدای قدماشو بشنوی که داره میاد طرفت که بگه خوندمت . . . کاش میشد اصلا این اتفاق نیوفته . . . میدونی ؟ . . . اسیر چشمای یه غریبه شدن . . . خالی شدن از تمام چیزهای پر . . . لرزش ابدی قلبت به جای تپش . . . میدونی ؟ . . . به این اعتقاد دارم : دل آرام گیرد به یاد و نام . . . (( خدا )) در غربت غریب لحظه های بی کسی و فرا روی نگاه یخ زده خورشید اشک در دیدگانش خیمه زده است که نقش بسته در آن هزار و یک قصه از غصه های فردا آفتاب در میان دستانش رنگ باخته است و اشک نیز توان فروچکیدن ندارد با هزاران زبان رنگارنگ همراه با زمزمه های دلتنگی با تو میگویم باور کن با تو بودن یعنی پرواز تا اوج
+ نوشته شده در سه شنبه هفتم خرداد 1387ساعت 9:22 توسط tookashakiba \|

	تمنا
مرز طرد شدن و تنها ماندن . . . مرز بی مرز جنون . . . مرز دیوانگی . . . مرز خستگی های بدون آرامش همین جاست . در همین دنیا در دل وفایی و در برون دروغ و ریا ئی . مرز همدمی تاریکی های وحشت با اشرف مخلوقات در دست همین مردمان سنگین دل است باید فرار کرد و سفر کرد باید گریخت باید . . . میخواهم بگریزم فرار کنم و به خانه ام سفر . عشق نیست عاطفه بی معناست خانه ی من اینجا نیست ! چون اینجا زیبایی ! اینجا صداقت بی معناست اینجا همه به هم دروغ میگویند حتی به خودشان ! اینجا آدمها دیگران را قربانیان هوسهای کثیفشان میدانند و فکر میکنند که آدمیان برای رسیدن به هدف شومشان خلق شده اند ! اینجا کسی بهای عشق را با دل نمیپردازد و همه به اصطلاح حامیان عشق آفریده شده اند در لباسی فریبنده ! میخواهم بدوم پرواز کنم کوچ کنم تا به روشنایی سپید و نورانی عشق میخواهم فرار کنم ! اینجا آدم در سراسر عمرش باید گریه کند باید در دادگاهی که شاکی و شاهد و قاضی دارد برسم تا به اشد مجازات محکوم شوم چون اینجا عدالت بی معناست چون اینجا دیگر نمیتوان اثبات کرد که آنکه تبرئه شد همان زندانی محکوم به اعدام است . . . این است تاوان عشق . . . پاکی . . . صداقت . . . خداوندا مرا دریاب دیدی که رسوا شد دلم غرق تمنا شد دلم دیدی که من با این دل بی آرزو عاشق شدم با آن همه آزادگی بر زلف او عاشق شدم ای وای اگر صیاد من غافل شود از یاد من قدرم نداند فریاد اگر از کوی خود وز رشته گیسوی خود بازم رهاند ای آینه از نگاه تو رنجیدم انگار که از دیدن خود ترسیدم حالا که جوانی مرا دزدیدی ای کاش تو را شکسته تر میدیدم
+ نوشته شده در چهارشنبه یکم خرداد 1387ساعت 8:6 توسط tookashakiba \|

JavaScript Codes JavaScript Codes