تمام روز میگشتم سراسیمه به دنبالت

مبادا گم شوی در راه مبادا بد شود حالت

چقدر آن روز هر چیزی شبیه غصه و غم بود

و حتی صورت پاییز پر از باران و شبنم بود

چرا خندیده بودم من به سوز گریه های تو

چرا در آخرین لحظه نیافتادم به پای تو

چرا هرگز نفهمیدم بدون تو پر از دردم

تو شعری گرم و سوزانی برای خانه سردم

 اختیاری در سفر نبود مرا

رشته ای برگردنم افکنده دوست

منزلم گه کعبه سازد گاه دیر

می کشد هر جا که خاطر خواه اوست